Only past sins of which one seriously repents are actually remitted—not future uncommitted sins

XXI. Igitur nulli debent dici peccata remissa, priusquam in Christum crediderit, & peccatorum suorum poenitentiam egerit. Quum vero aliquis credit & convertitur, tum demum ei remissio peccatorum actu conceditur; Sed peccatorum quae hactenus ab ipso commissa sunt, & quorum illum serio poenitet, non vero, ut nonnulli videntur, etiam futurorum. Omnino enim est contra rationem, ut dicamus peccata quae nondum commissa sunt actu esse remissa. Etenim tum demum peccatum remittitur, quum solvitur reatus, quo aliquis constrictus ob peccatum tenetur. Ac proinde peccatum remitti non potest, ubi nullus est ortus ex peccato reatus. Sed nemo reus est ob peccatum futurum, & nondum admissum. Quandoquidem reatus est relatio quaedam ex posito peccato resultans, & quae ad positionem peccati consequitur. Et certe si aliquis esset ob futurum peccatum reus, homo in statu innocentiae ante peccatum jam reus fuisset, & opus habuisset remissione peccatorum. Sed implicat contradictionem, aliquem simul reum & innocentem esse, & cum prorsus peccato careat, illum tamen remissione peccatorum egere. Nec ullus Theologus de Adamo ante lapsum istud dicere sustineat, nempe illum in eo statu jam tum indiguisse ut Deus illi peccata remitteret.