Tertullian — Against Marcion 2.17
These things so weighed show the whole order of God the judge as worker and, more worthily said, protector of that catholic and supreme goodness which the Marcionites refuse to recognize in the same God—set apart from judicial senses and pure in its own standing—who rains upon good and evil and makes his sun rise upon just and unjust, which another god altogether does not supply.
For even if Marcion dared to erase this testimony of Christ about the Creator from the gospel, yet the world itself is written and is read by every conscience.
And this very patience of the Creator will be for Marcion’s judgment—that patience which awaits a sinner’s repentance rather than death and prefers mercy to sacrifice, turning aside destruction already destined for the Ninevites and granting space of life to Hezekiah’s tears and restoring the Babylonian kingdom’s state to a tyrant who did repentance.
The judge’s order does not strip goodness out of God; it guards the same Creator whose common kindness and long-suffering Marcion cannot match.
Rain, sun, and patience unto repentance are the Creator’s signature goodness under judgment—not a second deity’s monopoly on mildness.
Latin
Haec ita dispecta totum ordinem dei iudicis operarium et, ut dignius dixerim, protectorem catholicae et summae illius bonitatis ostendunt, quam (ut) semotam a iudiciariis sensibus et in suo statu puram nolunt Marcionitae in eodem deo agnoscere, pluente super bonos et malos et solem suum oriri faciente super iustos et iniustos, quod alius deus omnino non praestat. nam etsi hoc quoque testimonium Christi in creatorem Marcion. de euangelio eradere ausus est, sed ipse mundus inscriptus est et omni a conscientia legitur. et erit haec ipsa patientia creatoris in iudicium Marcionis, illa patientia, quae expectat paenitentiam potius peccatoris quam mortem et mauult misericordiam quam sacrificium, auertens destinatum iam exitium Niniuitis et largiens spatium uitae Ezechiae lacrimis et restituens statum regni Babylonis tyranno paenitentia functo: illam dico misericordiam, quae et filium Saulis moriturum ex deuotione populo concessit et Dauid delicta in domum Uriae confessum uenia liberauit et ipsum Israhel totiens restituit quotiens iudicauit, totiens refouit quotiens et increpuit. non solum igitur iudicem aspiciens conuertere et ad optimi exempla: notans cum ulciscitur considera cum indulget; repende austeritati lenitatem. cum utrumque conueneris in creatore, inuenies in eo et illud, propter quod alterum deum credis. ueni denique ad inspectationem doctrinarum disciplinarum praeceptorum consiliorumque eius. dices forsitan haec etiam humanis legibus determinari. sed ante Lycurgos et Solonas omnes Moyses et deus. nulla posteritas non a primordiis accipit. tamen non a tuo deo didicit creator meus praescribere : non occides, non adulterabis, non furaberis, non falsum testimonium dices, alienum non concupisces, honora patrem et matrem, et diliges proximum tuum ut temetipsum. ad haec innocentiae et pudicitiae, iustitiae et pietatis principalia consulta accedunt etiam humanitatis praescripta, cum septimo quoque anno seruitia libertate soluuntur, cum eodem tempore agro parcitur egenis cedendo locum, (cum) boui etiam terenti uincula oris remittuntur ad fructum praesentis laboris, quo facilius in pecudibus praemeditata humanitas in hominum refrigeria erudiretur.