10.
How a measure of confession is filled — or not filled but lacking — we may thus consider. If through the whole time of examination and trial we give no place to the devil in our hearts — who wishes to stain us with evil reasonings of denial, or double-mindedness, or any plausibility provoking toward things hostile to martyrdom and perfection — and if, besides, we stain not ourselves with any word foreign to confession, and bear all reproach and mockery and laughter and ill-fame and pity from our opponents — who deem us pitiable, supposing us deceived and foolish, calling us erring — and if we be not dragged, tugged by affection for children or their mother or any deemed dearest in life, toward possession or toward this living — but, turning from all these, become wholly God's, and of the life with him and beside him, as to share with his Only-begotten and his sharers: then may we say we filled the measure of confession. But if in even one thing we fall short, we filled it not but stained confession's measure, mixing something foreign with it. Therefore we shall need what those need who built upon the foundation 'wood' or 'hay' or 'straw.'
Greek (GCS)
ἐλλείπει, οὕτος ἂν ϑεωρήσαιμεν. εἰ παρ᾽ ὅλον τὸν τῆς ἐξετάσεως καὶ τοῦ πειρασμοῦ χρόνον μὴ διδοίημεν τόπον τῷ διαβόλῳ ἐν ταῖς καρ- δίαις ἡμῶν, μολύνειν ἡμᾶς διαλογισμοῖς πονηροῖς ϑέλοντι ἀρνήσεως ἢ διψυχίας ἢ τινος πιϑανότητος προχαλουμένης ἐπὶ τὰ ἐχϑρὰ τῷ μαρτυρίῳ καὶ τῇ τελειότητι, καὶ πρὸς τούτῳ εἰ μηδὲ λόγῳ ἀλλοτρίῳ τῆς ὁμολογίας ἑαυτοὺς μιαίνοιμεν καὶ εἰ πάντα φέροιμεν τὸν ἀπὸ τῶν ἐναντίων ὀνειδισμὸν χαὶ χλεύην καὶ γέλωτα καὶ δυσφημίαν καὶ ἔλεον, ὃν δοκοῦσιν ἡμᾶς ἐλεεῖν, πεπλανημένους καὶ μωροὺς ὑπολαμ- βάνοντες εἶχαι καὶ ἐσφαλμένους ἀποκαλοῦντες, Erı δὲ εἰ μὴ περιελ- κοίμεϑα περισπώμενοι καὶ ὑπὸ τῆς περὶ τὰ τέχνα ἢ τὴν τούτων μη- τέρα ἤ τινα τῶν νομιζομένων εἶναι ἐν τῷ βίῳ φιλτάτων» φιλοστοργί- ας πρὸς τὴν κτῆσιν ἢ πρὸς τὸ ζῆν τοῦτο, ἀλλ᾽ ὅλα ταῦτα ἀποστρα. φέντες ὅλοι γενοίμεϑα τοῦ ϑεοῦ καὶ τῆς μετ᾽ αὐτοῦ καὶ παρ᾽ αὐτῷ ξωῆς ὡς κοινωνήσοντες τῷ μονογενεῖ αὐτοῦ καὶ τοῖς Μετόχοις av- Tot, τότ᾽ ἂν εἴποιμεν ὅτι ἐπληρώσαμεν τὸ μέτρον τῆς ὁμολογίας" εἰ δὲ χἂν ἑνί τινι λείποιμεν, οὐκ ἐπληρώσαμεν ἀλλ᾽ ἐμολύναμεν τὸ τῆς ὁμολογίας μέτρον καὶ ἐπεμίξαμέν τι αὐτῷ ἀλλότριον. διὸ δεησό- μεϑα ὧν δέονται οἱ ἐποικοδομήσαντες. τῷ ϑεμελίῳ »ξυλα"“ T „xoorov“ ἢ ,χαλάμην“, ΧΙ. Καὶ τοῦτο δὲ ἡμᾶς εἰδέναι χρὴ, ὅτε τὰς καλουμένας τοῦ ϑεοῦ διαϑήχας ἐπὶ συνϑήκαις παρεδεξόμεϑα αἷς πρὸς αὐτὸν ἐποιησά- μεϑα ἀναδεχόμενοι τὸ κατὰ χριστιανισμὸν βιοῦν. καὶ ἐν ταῖς πρὸς ϑεὸν συνϑήκαις ἡμῶν ἦν πᾶσα ἡ κατὰ τὸ εὐαγγέλιον πολιτεία, λέγον᾽ »εἴ τις ϑέλει ὀπίσω μου ἐλϑεῖν, ἀρνησάσϑω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουϑείτω μοι. ὃς γὰρ ἂν ϑέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν ὃς δ᾽ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἕνεχεν ἐμοῦ, οὗτος σώσει αὐτήν." πολλάχις δὲ ἐμπνουστότεροι γεγό- TRUEV ἀχούοντες καὶ τοῦ" „ti γὰρ ὠφεληϑήσεται ἄνϑρωπος, ἐὰν τὸν