Leiden Censure: present-tense remitting fiducia justifies — past-tense follows

LXIV. Haec est quoque doctrina Professorum Leydensium, in Censura capitis undecimi Confessionis Remonstrantium, cujus author Andreas Rivetus. Non dicimus, inquiunt, fiduciam illam qua justificamur, esse remissionis peccatorum jam perceptae, vel objectum illius fiduciae esse remissionem peccatorum antea perceptam: sed fiduciam illam qua credimus quisque, nobis remitti peccata in praesenti, non proprie in praeterito, nec in futuro, etsi etiam utrumque ad fidem justificantem pertineat, sed non ad justificandi actum, ut ita dicam, formalem. Dum ergo per verbum Evangelii offertur a Deo cuilibet credenti misericordia & remissio peccatorum per Christum, non solum fides credit in genere hoc verum esse, remissum iri nempe peccata omnibus vere in Christum credentibus, sed etiam hic sibi fidenter persuadet qui credit, promissionem illam ad se pertinere, & illo fiduciae actu recipi; proinde ipsi tum remitti peccatum, suam esse beatitudinem illam de qua Apostolus ad Romanos 4. vers. 7. Quomodo extensa manu, & accepto munere, fit beneficii particeps, qui veniam accesserat. Itaque simul sunt remissio peccatorum, & fiducia de eadem remissione in homine fideli; & ut fide recepta est misericordia illa, & gratia specialis, eadem posita retinentur; & quae de futuro credebatur, in praesenti annexa est, de praeterito posita certa manet. Sed qui credit se justificatum iri, si credat in Jesum Christum, nondum eatenus justificatus est; nisi etiam & in praesenti credat sibi justitiam dari, quam eodem actu accipiat. Quod autem postea credit de praeterito, non eum justificat, sed supponit justificatum. Sunt autem omnes illi actus unius & ejusdem fidei justificantis, primus quidem ad justificationem disponens, secundus proprie justificans, tertius conscientiam pacificans.