Baron’s reconciliation: two fiducial acts — one before justification, one after

LXII. Ut autem istud conciliat cum doctrina Articuli decimi octavi a nobis exposita, monet se propterea non negare quod fideles habeant ejusmodi fiduciam veniae impetratae per meritum Christi: aut quod haec fiducia non sit fidei salvificae actus: sed hoc solum se velle, quod fiducia illa veniae impetratae non sit ille actus fidei qui est causa instrumentalis justificationis nostrae; quoniam est natura posterior justificationi, & quid eam consequens. Et postea sic de re tota concludit: De objecto igitur fidei salvificae haec tenenda sunt. Primo tenendum est, objectum fiduciae non solum esse remissionem peccatorum impetrandam & obtinendam, sed etiam eorum remissionem jam impetratam. Secundo, fiduciam in haec duo tendere per duos distinctos actus, quorum alter praecedit justificationem, ut ejus causa instrumentalis; alter eam sequitur, ut ejus effectum & consequens. Tertio, actum fiducialem, qui justificationem praecedit, ut ejus causa, esse persuasionem de Christi satisfactione pro nobis in particulari, & de remissione peccatorum obtinenda per & propter ejus satisfactionem. Quarto, actum fiducialem, qui justificationem sequitur, esse persuasionem de remissione peccatorum jam impetrata, & de nostra perseverantia in eo statu, usque ad finem vitae. Denique in fine Articuli, ad quoddam Bellarmini argumentum respondens, dicit fidem justificantem praecedere justificationem, sed non secundum omnes ejus actus, quosdam enim actus fidei justificantis justificationem sequi. Et similiter fidem specialis misericordiae justificatione posteriorem esse, sed non secundum omnes ejus actus: etenim persuasionem de venia seu remissione peccatorum impetranda esse actum illius fidei, quam specialis misericordiae vocant: eam autem justificationem praecedere, saltem ordine naturae.