Du Moulin the son: fiducia of refuge justifies — fiducia of sense follows

LI. Horum autem vestigia sequitur Pet. Molinaeus, Petri Molinaei filius, jam supra nominatus. Nam tractatu supra citato, de forma, sive natura fidei justificantis, duplicem quoque fiduciam distinguit. Prior est per quam ad Deum confugimus, & ipsi innitimur, de qua dicitur apud Psaltem, In te Domine confido, non confundar in aeternum, Psalm. 31. & apud Isaiam, cap. 50. Confidat in nomine Domini, & innitatur super Deum suum. Posterior est qua, Spiritu Dei contestante Spiritui nostro, confidimus Deum nobis esse in Jesu Christo reconciliatum, & vitam aeternam ad nos pertinere; unde nascitur pax conscientiae, & sancta quaedam securitas. Quae posterior fiducia ex priori nascitur, juxta illud Apostoli, In quo habemus fiduciam & accessum in confidentia per fidem ejus, Ephes. 3. 12. Priorem fiduciam vocat fiduciam perfugii, posteriorem fiduciam sensus. Quibus positis affirmat, non fiduciam sensus, sed solam fiduciam perfugii, sive motum illum conscientiae, quae reatus sui conscia Dei per Christum misericordiam amplectitur atque apprehendit, esse instrumentum justificationis nostrae, & formam essentialem fidei justificantis. Idque quoniam Dei promissiones factae sunt illis qui ad Christum veniunt, & justitiam ac Dei gratiam in Christo quaerunt atque esuriunt, non vero illis qui jam Christum possident, & compotes gratiae facti sunt. Ac praeterea quoniam fiducia illa sensus, justificationem jam factam praesupponit; ac proinde non potest esse illius causa, aut instrumentum. Et postea observat duplicem esse in fide actionem: unam directam, per quam Christum amplectimur, eique adhaeremus; alteram vero reflexam per quam actionem illam nostram recognoscimus, & sentimus nos Christum apprehendisse; ex quo sensu posterior fiducia nascitur. Et per priorem actum nos proprie credere in Christum, & justificari, non vero per posteriorem. Adeoque multos esse qui Christum vere apprehendunt, nec dum tamen sentiunt se illum apprehendisse; qui nihilominus coram Deo vere justificati sunt, etsi de eo nondum certi & persuasi sint; quoniam haec persuasio non pertinet ad fidei essentiam, sed solum ad ejus perfectionem, & est verae ac robustae fidei fructus, ac consequens quoddam.