Roman ‘doubt’ targets application and disposition, not God’s promised benevolence in general

XXIX. Itaque Doctores Ecclesiae Romanae non habent dubitationem, sive diffidentiam, de gratia Dei, & ejus erga nos benevolentia, prout in genere consideratur, & verbo Dei proponitur: sed de nostra erga Deum dispositione, & de applicatione ad nos particulariter ejus promissorum. Nec volunt fideles perpetuo fluctuare & haesitare, an sint in Dei gratia; sed volunt eos firmiter assentiri, se esse in gratia, modo seriose seipsos examinent, & in se inveniant signa verae fidei & poenitentiae: etsi interim fateantur aliquam formidinem oppositae partis cum ea persuasione consistere posse, quia de propria dispositione non sumus aeque certi ac de Dei promissis. Quod ipsum, ut jam dictum, etiam a multis Protestantiibus conceditur, qui distinguunt inter certitudinem fidei qua articuli creduntur, & certitudinem illam reflexam qua quis de propria justificatione persuadetur.