No one may rightly claim justification without heartfelt renunciation of worldly vices

III. Primum ergo apud nos certum atque constitutum est neminem legitime & vere statuere posse, se a peccatis suis coram Deo justificatum, seque Deo gratum esse & acceptum ad vitam aeternam, nisi qui ex corde vitiis & cupiditatibus mundanis renuntiaverit, ut juxta quam nos docet gratia Evangelica, sobrie, pie & juste in praesenti saeculo vivat. Ac proinde quicunque in peccatis suis haerent, & indulgent carnis affectibus, quantumlibet fidem Christi profitentur, & assensum aliquem Evangelicae Veritati praebeant, si quacunque ratione in animum suum inducant se apud Deum esse misericordiam consecutos, Deumque sibi in Christo placatum & propitium esse, proculdubio mera est haec fallacia Satanae, & securitas carnalis atque perniciosissima: Nec enim remissio peccatorum promittitur, ac misericordia & gratia divina offertur, nisi illis qui serio resipiscunt, & peccata sua non modo confitentur, sed etiam deserunt. Juxta illud Salomonis, Qui abscondit scelera sua non prosperabitur; qui autem confessus fuerit, & reliquerit ea, misericordiam consequetur.