Our imputation means satisfaction’s effect—not denial of inherent justice

XXXVI. Jam vero quis nostrum aliud cogitavit, quum nos per solam Christi justitiam nobis imputatam justificari dixit, quam hoc ipsum Christum Deo Patri pro nobis satisfecisse, & eam satisfactionem ita nobis a Deo donari, & communicari, quum nos justificat, ut nostra satisfactio & justitia dici possit: adeoque remissionem culpae & sempiternae poenae, quam in justificatione nostra a Deo consequimur, esse effectum solius satisfactionis Christi, non vero justitiae ullius nobis inhaerentis? Aut quis inde collegit in nobis non esse justitiam per gratiam Christi productam, a qua vere justi nominemur & simus: quaeque vera sit atque absoluta, quoad essentiam, & partes integrantes, licet in gradibus a summa perfectione deficiat, eique multi naevi & maculae adhaereant ex quotidianis fidelium lapsibus: quod fatentur Doctores Ecclesiae Romanae, & nominatim Bellarminus ipse, ut in Thesibus de Justitia per Christi gratiam fidelibus inhaerente antea fuit a nobis probatum? Unde patet Scholae Romanae Theologos immerito carpere nostram de imputatione justitiae Christi doctrinam, quandoquidem nihil hac in parte revera sentimus, quod vis veritatis ipsos non cogat agnoscere.