Book 5 rem close

εἰωθότων ὠφελεῖντὸ KE bitis unamquemque laudibus ornare, non mentie- ἀδιχεῖν mequxds, ἐπιχούρημα δὲ χρειωδέστατον τος 1 tur si dicat, illis admodum oblectatos, et maximo ῥαᾳθυμεῖν ἐθέλουσιν ἐπανιστάντας cd δεῖμα, xal οἷά ϑ "a in pretio habere vitam ab omni crimine et repre- τινα ῥάδδον αὐτοῖς thy δίχην exavatelvoveas. Olpar a hensione vacuam. Cum autem viderit eos vitia δὲ, τὶς ἐννενοηχὼς thy tg’ ἐχάστῳ τῶν νόμων tov | Ν _ Feprehendere, si dicat reipsa nequitiam damnare , ς τεθειχότων αὐτοῖς διάθεσίν te χαὶ σχέψιν, ὅταν μὲν ot non aberrabit a vero. 17Q Quales enim sunt le- “ ἤδη λαμπρὰ τοῖς ἐπιειχέσιν ἐπιμετροῦντας ta yépa, | Ἧ ges, tales fere in iis inscriptos legumlatorum mores χαὶ τοὺς ἑχάστῳ πρέποντας ἑπαίνους ἐπάγοντας, re videre licet. Quare peenas in turpia et inhonesta οὐχ dv διαψεύσαιτο λέγων ἡσθῆναί te Alavén’ αὐτοῖς, = i comparare , habet in se suspicionem quamdam xa\ λόγου παντὸς ἀξιοῦν cd ἀνεπιπλήχτως χρῆναι iracundix, quamvis ab ea legumlatores longe alieni διαδιοῦν. Ὅταν δὲ ἴδῃ tole Epyors ἐπιτιμήσαντας τῆς ,ἕ pind sint. Idipsum de Deo sentiendum est, imo et multo φαυλότητος χαταμηνύσαι λέγων αὐτοὺς, obx dv ἁμάρ- * st majora, cum sit supra res humanas longissime τοι τοῦ πρέποντος. "Ev yap τῇ ποιότητι τῶν νόμω, Ε _positus, et ultra id omne quod factum est. liane τὰς tv Ψυχῇ διαθέσεις tiv νομοθετῶν μονονουὶ ay vero, 0 bone, si quis Solonis aut Lycurgi, adde γραφρμένας ἀταλαίπωρον ἰδεῖν. Οὐχοῦν td μὲν τῶν = - ἷ etiam Draconis , leges abrogare tentaverit , luto αἰσχρῶν xal πέρα tod πρέποντος χαταρτῆσαι δίχας, ξ a pedem immittet, ut dicitur, adeoqué poena multa- ἔχοι ἂν εἰχότως bp’ ἑαυτῷ tas τῆς ὀργῆς ὑποψίας, “ Ν bitur prevaricatoribus constituta ; qui vero divina χαίτοι γεγονότων tiv θεσμοθετῶν obx ev τῷ παθεῖν ; { mandata negligit, si peene ab eo reposcantur , im- thy ὀργήν. Οὕτω πως συνήσεις xal ἐπὶ Θεοῦ, μᾶλλον Ε Ε merito punietur ? Cum igitur Deus dicat:« Domi- δὲ χαὶ ὑπὲρ τοῦτο λίαν, ἀνῴχισται yap τῶν xaél i : num Deum tuum adorabis , et illi soli servies **; » p ἡμᾶς ta αὐτοῦ, xal ἐπέχεινα παντὸς Epyetat yevn- : ᾿ et: «Non erunt tibi dii alii preter me "";» nunquid tod. Εἶτα, ὦ χράτιστε, τοὺς μὲν Σόλωνός te καὶ " morte multandi erant, qui initiati fuerant Beel- λΛυχούργου νόμους, προσθεΐην δ᾽ av ὅτι καὶ Δράχον- ; ἣ 4 phegor, et impuris adeo voluptatibus muliercula- τος, ef τις Edotto Avetv, ἐνήσει πηλῷ τὸν πόδα td Sh ; 4 rum ad defectionem propemodum venundati? Illud λεγόμενον, xat thy διωρισμένην τοῖς παραδαίνουσι os 8 addo praterea : Solonem et Lycurgum, quos lato- πάντη te χαὶ πάντως ὑποστήσεται: ζημίαν " ὁ δέ ye υ [ res legum prestantissimos fuisse confitetur, ἰά τῆς θείας ῥᾳθυμήσας ἐντολῆς εἰ αἰτοῖτο δίχας, πάθοι Ν singulari cura sanxisse , ut quos deos adora- ἀἂν οὐχ ἐν δίχῃ thy ἐπίπληξιν ; Θεοῦ τοίνυν λέγοντος Σ ο φναπέ,, eos Greci precipuo in εὐἱὰ ac vene- ε Κύριον τὸν Θεόν cov προσχυνήσεις, χαὶ αὐτῷ μόῳ Ο ratione haberent. Quod profecto verissimum esse λατρεύσεις “» χκαὶ μήν " « Οὐχ ἔσονταί cor θεὶ ee non dubito. Id enim tante cure ac studio illis ἕτεροι πλὴν ἐμοῦ " » πῶς odx Eder τιμᾶσθαι θανάτῳ Ε : est, ut supplicia in eos extrema statuerint , 4υἱ τοὺς τετελεσμένους tH Βεελφεγὼρ, κχαὶ βδελυραῖς ;ε negligenti# convicti tenerentur. Quid autem opus οὕτως ἡδοναῖς γυναίων αἰσχρῶν, εἰς ἀπόστασιν μονον- <!-- leaf 382 --> " ς : Μ 761 CONTRA JULIANUM LIB. ¥. 762 we ουχὶ κατηγορασμένους ; Οἶμαι St δεῖν χἀχεῖνο cinsive A est eas commemorare 1eges , quas in sacrilegos pi Σόλων μὲν yap xat Λυχοῦργος, ob¢ δὴ xal éxxpl- tanquam deorum violatores tulerunt ? Cum ergo El τοὺς νομοθετῶν γενέσθαι φησὶν, πεφροντίκασιν Gpa praesertim apud eos cautum sit, ne quetegene ο tov νομίσαι τοῖς “Ελλησι τῶν παρὰ σφίσι τετιμημέ- in deos, seu potius impuros damonas, peccetur : ἐν νων ἐπιμέλεῖσθαι θεῶν, θύοντάς te χαὶ θεραπεύον- nonne manifesto scelere se obstringit, qui penam am cag: GAN οἶμαι τοῦτο ὑπάρχειν ἁληθὲς, xat ody juste irrogari negat iis qui Dei cultum s eiien . ἑτέρως ἔχειν " Axes yap αὐτοῖς cd χρῆμα διὰ τοσ- tumelie genere proseqauatur? Et sane w Ee αὐτης σπουδῆς, we δίχας ἐπιψηφίζεσθαι tac ἐσχάτας, demonem fatidienm, sive Apollinem , aiunt ex . ἓ τοῖς. ῥᾳθυμίας ἁλοῦσι γραφῇ. Tid’ ἄν τις λέγος tobe ἰγίροάδ oraculo edito de Socrate respondisse : ho- Ν χκατὰ τῶν ἱεροσυλούντων νόμους, ὡς εἰς θεοὺς ὑδρι- minum eum sapientissimum esse. Magna atique τὸ ζ ζόντων ; “Ors τοίνυν ἐν λόγῳ τέθειται nap’ αὐτοῖς νἱτὶ apud Graecos admiratio ; ceterum in ergastulo ~ “ οὐκ ἡμελημένῳ τὸ χρῆναι φυλάττεσθαι χατὰ μηδένα cicute potione humana vita abiit. 171 Reus δυ- ε: 'ξ τρόπον πλημμελεῖν εἰς θεοὺς, μᾶλλον St εἰς ἀκαθάρ- tem agebat ur étcrimini dabatur quod in Graeeiam al s τοὺυς δαίμονας " πῶς οὐχ ἐναργῶς ἀδιχεῖ, tole thy ele _ noves deos inferret. Quidni ergo sammi Dei con- | Π Θεὸν λατρείαν ἀνοσίως περιυδρίζουσιν, οὐκ ἐν δίχῃ temptores, et qui ejus cultu repudiato Beelphegor ~~ @ λέγων ἐπενεχθῆναι thy χόλασιν ; Katto: Πυθοῖ δαί- Β aliisque preter ipsum numinibus se addizerant , αὶ ι μονα μαντιχὸν, ἤτοι τὸν ᾿Απόλλωγά φασιν ἀν- δὶ non forte cicuta, ast alio quovis pacto, Socratis - bel : εἰπεῖν tx τριπόδων, χρῇσαί te περὶ Σωχράτους, ὡς peena plecti oportuit, aqua nee leges Grecorum, - εἴη σοφώτατος ἀνδρῶν ἁπάντων. Kat πολὺ map’ ut reor, dissentiunt, nee Solon et Lycurgus, aut re Ἕλλησι τὸ θαῦμα τἀνδρὸς, ἀλλὰ δεσμώτης xal ante illos Draco, a quibus late sunt. Quapropter η " χωνείῳ tov ἀνθρώπινον κατέλυσε βίον " ἐπίχλη- licet clementes ac faciles sint aliqui legumlatores, Ϊ ξς, pa δὲ αὐτῷ παρὰ tiv χατηγορευόντων hy, td τοῖς si tamen puniant improbos, non continue lenes ac | ἶν oda. παρὰ τοῖς Ἕλλησι θεοῖς ἐπεισφέρειν δαιμό- humani esse desinent. Cum autem seribit Βο- | 2 ) via καινά. Elva πῶς οὐχ ἔδει tobe ἀτιμάσαντας tov manos clementia et benignitate usos erga reos : τῶν ὅλων Θεὸν, καὶ τῆς én’ αὐτῷ λατρείας ἀνθῃρη- quosdam ; quomodo illum fingit, seelera que in | -- = μένους, τὸ δεῖν ὑποχεῖσθαι tH τῆς Βεελφεγὼρ, été- homines admittuntur multo inferiora lis esse que : cs ξοις te nap’ αὐτὸν προσχεχυνηχότας, εἰ καὶ uh xw- in Deum? Peccare enim in naturam supra res rf ae vel τυχὸν, ἀλλ᾽ οὖν χαθ᾽ ἕτερον τρόπον thy Σωχρά- omnes positam non perinde est ac mortalés aliquos Ν ἷἐ toug δίχην ὑποστῆναι, obx ἀπάδουσαν 008’ αὐτοῖς, offendere. Quanto enim res nostras superat, tanto, | ὲν ΐ ὥς ye οἶμαι, τοῖς Ἑλλήνων νόμοις, toe τοῖς τεθει- ut opinor, criminum vis, quibus offenditer, alia _ oe χόσιν αὐτοὺς, Σόλωνί te, φημὶ, καὶ Λυκχούργῳ, καὶ u superabit. Utrumque vero pro ratione cujusque ac | > & Δράχοντι πρὸ αὐτῶν. Οὐκοῦν κἂν el πρᾶοί ce elev, modo pana sequetur. Ceterum quasi Julianus clare | bed xav ἀνεξίχακοί tives, of φυλάττοντες θεσμοθετεῖν, et indubitate demonstraverit, naturam affectionibus * ce obx av ἕξω γένοιντο tov εἶναι χρηστοί ts xat πρᾶος humanis non obnoxiam, imo que mentem omnem | ““Ἄ χολάζοντες πονηρούς. Ἐπεὶ δὲ Ῥωμαίους φησὶ ye- superat, gravi quavis animi victam esse impo- ρ d νέσθαι χρηστοὺς xal ἀνεξικάχους πρός τινας τῶν ἣδι- tentia, et ad iram motibus incitatam; aniles nescio - κηχότων" πῶς hyvénxev, ὅτι th εἰς ἀνθρώπους πλημ-ς quas nugas, queque extremam olent insaniam , | rg μελούμενα τῶν els Θεὸν ἥττᾶται πολύ ; οὐ yap ἴσον estu quodam rursus effundit , et ait: 7: ae ἁμαρτεῖν εἰς thy παντὸς ἐπέχεινα φύσιν, xal td προσχρούειν τισὶ τῶν ent τῆς γῆς. Ὅσῳ yap av ὑπερ- ;͵ - χέοιτο tiv χαθ' ἡμᾶς ta αὐτοῦ, τοσοῦτον χαὶ ἡ tiv ἐγχλημάτων δύναμις οἶμαι τῶν ἄλλων ὑπερανεστήξει" ἷ; ἕψεται δὲ πάντως ἰσοῤῥόπως ve xal ἀναλόγως ἑχατέρῳ καὶ τὰ αὑτῆς tic δίκης. Ὥτπερ δὲ σαφῶς καὶ ν᾿ ἀναμφιλόγως thy τοῖς χαθ᾽ ἡμᾶς πάθέσιν ἀνάλωτον φύσιν, μᾶλλον δὲ παντὶ tH χαταλυπεῖν πεφυχότι, thy 8 παντὸς ἐπέχεινα νοῦ ἀποφήνας τετυραννεῦσθαι θυμῷ, καὶ τοῖς εἰς ὀργὴν χινήμασι καταθήγεσθαι, γραοπρε- Ὦ πεῖς τινας λόγους, καὶ τῆς ἐσχάτης ἀδελτηρίας ἐξόζοντας ἀναδράττει bh πάλιν xal φησι " ὶ Ι